pikselka

W moim życiu doszło do wielu zawirowań. Nie miałam - mam nadzieję, że czas przeszły już zostanie - siły na 'luksus' blogowania. Bolało mnie wszystko, całe moje życie. Chyba doszłam do dna beznadziejności i bezradności. 

Co będzie, nie wiem. Skupiam się, by nie zwariować.

No! ale w taką datę 11.11.11 nie mogłam tu nie wrócić.

Miłego świętowania!

Acha! Na dwie minuty przed końcem zagłosowałam na nasze Mazury. Wiem, że przeszły do pierwszej czternastki. Oby były w siódemce!

Przyśnił mi się znowu... Moja największa Miłość ukradziona przez (wcześniej tak uważałam) 'przyjaciółkę'. Znała mnie, wiedziała o nas dużo, podeszła zdradziecko i nim się obejrzałam zabrała mi go.

Do dziś boli, choć mam męża i dzieci.

Śnił mi się tak przyjaźnie. Pytałam go, czy mu dobrze z G. Opowiadliśmy sobie o swoich dzieciakach, a na koniec mozno przytuliliśmy się.

Jednak w snach doświadczam czasem ogromnych emocji. Teraz też tak było. Odczuwałam moc miłości, tkliwości, żalu, niespwłnienia. I wszytsko takie intensywne, niemal namacalne.

Co tam u Niego?

Nie mamy kontaktu, nie wiem, czy mu dobrze, czy jest szczęśliwy.

Ach te sny!

I nic. Kolejny rok.

Po wczorajszym smutasowym nastroju, staram się o troche optymizmu. Może ten rok będzie szczęśliwszy?

Napiszę o tym za rok :)

W blasku fajerwerków, strzelających szampanów, w eksplozji szaleństwa

przemijamy!

Nie cieszę się,

patrzę na kolorowe niebo o północy,

chcę odliczać sekundy do szczęście,

ale nie umiem.

To mija czas,

to znika moje życie,

więc nie każcie mi się

cieszyć.

Za chwilę będę o rok starsza,

Wy też!